"Cracovia totius Poloniae urbs celeberrima” czyli „Kraków, całej Polski miasto najsławniejsze”, obchodzi w tym roku 750-lecie nadania prawa magdeburskiego. Dzieje Krakowa sięgają jednak czasów wcześniejszych. Bogate relikty archeologiczne, a także późniejszy szybki rozwój rezydencji i miasta, sugerują istnienie tu ważnego ośrodka Wiślan już w IX w., przed panowaniem wielkomorawskim. Wkrótce po jego upadku, na początku X w., wokół Wawelu wzniesiono potężne drewniano-ziemne obwałowania. Od 1000 r. Kraków był już stolicą biskupstwa, a od 1040 roku stał się główną siedzibą władców piastowskich, faktyczną stolicą państwa o dużym znaczeniu gospodarczym. Niestety, najazd tatarski zniszczył znaczną część jego zabudowy.
Epokową cezurę w rozwoju miasta stanowi dokument lokacyjny z 5 czerwca 1257 r., wystawiony przez Bolesława Wstydliwego, księcia krakowskiego, czterem zasadźcom – trzem ławnikom wrocławskim (Gedce, Stilvoytowi i Wolkowi) oraz Jakubowi, sędziemu miejskiemu z Nysy. Był to pomysł wprowadzenia regulacji prawnej i urbanistycznej, spójny z miastotwórczymi wysiłkami średniowiecznymi nawiązującymi do tradycji starożytnego Rzymu, realizowany najwcześniej we Francji i w Italii, a potem w krajach cesarstwa i na Węgrzech. O jego wadze niech świadczy fakt, że przez następne przeszło pięć wieków treści wynikające z niego wykorzystywano umiejętnie i twórczo praktycznie wszędzie - w samorządzie, układzie urbanistycznym, sądownictwie, handlu, cechach, życiu religijnym i intelektualnym. Kres obowiązywania prawa magdeburskiego nastąpił dopiero w czasie Sejmu Czteroletniego, który uchwalił 18 kwietnia 1791 r. „Prawo o miastach”.
 

Źródło: karnet.pl